Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jaime Svart. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jaime Svart. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

"Το δέντρο F. G. Lorca", Τετάρτη 5/7, 7 μ.μ., Εθνικός Κήπος

Αλλαγή ημέρας: Τετάρτη 5/7. Ίδια ώρα και τοποθεσία. 


Σας περιμένουμε στις 30 Ιουνίου 5 Ιουλίου στον Εθνικό Κήπο 7 μ.μ., για να ακούσετε τη φωνή της Καλλιόπη Βέττα, την κιθάρα του Μανόλη Ανδρουλιδάκη, τις διασκευές και το καινούργιο έργο "Un arbol llamado Lorca" (Ένα δέντρο που λέγεται Λόρκα) σε ποίηση Jaime Svart, τη συμφωνική ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων και την χορωδία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, σε διδασκαλία Μιχάλη Οικονόμου, υπό την διεύθυνση του Πέτρου Καρπαθάκη.

Ένα μουσικό αφιέρωμα στον F. G. Lorca, όπου θα ακουστεί για πρώτη φορά πλήρες το "Romancero Gitano" του Μίκη Θεοδωράκη σε νέα ενορχήστρωση για φωνή, κιθάρα, ορχήστρα εγχόρδων και κρουστά, 3 τραγούδια από το "Αχ!Έρωτα" του Χρήστου Λεοντή - ευχαριστούμε τους δύο μεγάλους μας συνθέτες για την ευγενική συγκατάθεσή τους - και 2 από τα τραγούδια σε μουσική Λόρκα. 

Η είσοδος είναι δωρεάν.


Jaime Svart

Ποίηση: Χάιμε Σβαρτ, Χιλιανός ποιητής μόνιμος κάτοικος Αθήνας
Ενορχηστρώσεις - Κιθάρα: Μανόλης Ανδρουλιδάκης
Τραγούδι: Καλλιόπη Βέττα
Διδασκαλία Χορωδίας: Μιχάλης Οικονόμου
Μουσική διεύθυνση: Πέτρος Καρπαθάκης

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Ποιήματα της Αγάπης και της Ξενιτιάς, Τετάρτη 17 Μαϊου 8:00 μ.μ., στο Σπίτι της Κύπρου



17 Mαϊου στις 8.00 μ.μ.  στο σπιτι της Κύπρου
Ξενοφώντος 2α Σύνταγμα

Ποιήματα Αγάπης και Ξενιτιάς
του χιλιανού ποιητή Χάιμε Σβαρτ
και ποιηματα Νερούδα, Μαρτί, Γκιγιέν.

Πιανο: Μαρινα Παπαδημητρίου
Μαντολίνο: Μιχάλης Μεσσίνης
Χορός απο τη Χιλή

Είσοδος ελεύθερη

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Στη Χιλή που καίγεται, του Χάιμε Σβαρτ




ΣΤΗ ΧΙΛΗ ΠΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

Χτες φλεγόταν το λιμάνι μας του Βαλπαραΐσο … 2014
Σήμερα ολόκληρη η Χιλή καίγεται και πάλι …2017

Δύσκολη ύπαρξη είναι αυτή του να είσαι ποιητής
περπάτησα σε ερημικά μονοπάτια…
ταξίδεψα σε ηπείρους φτερωτές…
ονειρεύτηκα τα χείλη σου κόκκινα κρεμεζί… ή καλύτερα πορφυρά…

Έζησα και πέθανα…
μόνος και με τη σκέψη μου σε σένα και στη μοναξιά μου…
Πιστεύω πως ήρθε πια η ώρα να πεθάνω…

Τα πράγματα που είναι παντοτινά
όπως είναι η πονεμένη αγάπη μας…
τα πράγματα που είναι περαστικά… που έρχονται και φεύγουν…
είναι σαν το γλυκό μας ξύπνημα…
μόνοι και ενωμένοι σ’ αυτή την πικρή μοναξιά…
σ’ αυτή τη φωτεινή ύπαρξη…
σ’ αυτή τη χαμένη τούντρα που λέγεται Χιλή
και είναι η ύπαρξή μας…

«Καταραμένο επάγγελμα αυτό του να είσαι ποιητής»
σ’ αυτό το λιμάνι των δακρύων που λέγεται Βαλπαραΐσο…
αυτή η μακρινή πατρίδα μου που φλέγεται και πάλι απ’ όλες τις μεριές
είναι δυνατόν, χέρια ανενδοίαστα οδηγημένα μόνο από την απληστία
να προκαλούν τέτοια καταστροφή στη Μάνα Γη και στους συμπατριώτες μου;

Η φτώχια και οι κοινωνικές αδικίες ξεσκεπάστηκαν άλλη μια φορά…
Οι λόφοι του λιμανιού
τα νοτιότερα δάση του κόσμου
καίγονται ολοσχερώς...
οι φλόγες καταστρέφουν αυτή τη μιζέρια που λέγεται ζωή
οι χωματερές της ύπαρξης κείτονται ανοιχτές

«Ένα δάκρυ βρέχει το πληγωμένο στήθος μου…
Αχ μάνα μου τι ντροπή
αχ μάνα μου τι θλίψη τόσο μεγάλη και απέραντη
αχ μάνα…»
πως καταστρέφουν την πατρίδα μου…

Η νοσταλγία που με κυκλώνει… ένα συννεφιασμένο απόγευμα της Κυριακής…
αργά…
και η αγαπημένη μου που είναι;…
μέχρι πού να έχει πάει;… θα φτάσει σε σίγουρο λιμάνι;…

Ο νοτιάς πλένει το κεφάλι μου, γυμνό από ελπίδες…
να σκορπιστεί η ελευθερία
σε κάθε γωνιά
του σύμπαντος!

Η κοινωνική δικαιοσύνη
να βασιλέψει οριστικά!
Αλλιώς θα είναι πια πολύ αργά…
σ’ αυτό τον σκοτεινό πλανήτη
που λέγεται ζωή…
οι λαοί του κόσμου έχουν ήδη υποφέρει υπερβολικά
χωρίς ψωμί και χωρίς ελευθερία…

Χάιμε Σβαρτ, Αθήνα, Γενάρης 2017
Μετάφραση: Άννα Καράπα


A CHILE EN LLAMAS

Ayer ardía nuestro puerto de Valparaiso...2014
Hoy todo Chile se quema nuevamente...2017


Dificil existencia ésta la de ser Poeta
he caminado por caminos desiertos...
he viajado por continentes alados...
he soñado con tus labios rojos carmesí...más bien púrpura...


He vivido y he muerto..
solo y pensando en tí y mi soledad...

creo que yá llegó la hora de morir...

Las cosas que son eternas
como lo es nuestro doloroso amor..

las cosas transitorias que llegan y se van...
son como nuestro dulce despertar..
sólos y unidos en esta soledad amarga...
en esta luminosa existencia…
en este páramo perdido ...llamado Chile
que es nuestro existir...


“Maldita profesión ésta la de ser Poeta”...
en este puerto de lágrimas llamado Valparaiso...

este lejano país mío que arde por todos lados nuevamente…
Será posible que manos inescrupulosas...guiados solo por la codicia
estén provocando tanto daño a la Madre tierra y a mis compatriotas?


La pobreza y las injusticias sociales
se han desenmascarados una vez más...
lo cerros del puerto
los bosques mas australes del cosmos
se queman totalmente...
las llamas destruyen esta miseria llamada vida...
los basurales del existir quedan al descubierto...
 

“Una lágrima humedece mi pecho herido...
“ay madre mía que verguenza
ay madre mía que tristeza más grande e inmensa...
ay madre..”
como destruyen la patria mía ...


La nostalgia que me rodea...en una tarde nublada de domingo..
por la tarde...
y mi amada donde está?...

hacia dónde se habrá ido...llegará a puerto seguro..?

El viento Sur me lava la cara desnuda de esperanzas...
!que la Libertad se despierte
en todos los rincones
del universo...!


Que la justicia social
impere definitivamente...
sino será demasiado tarde yá...
en este oscuro planeta
llamado vida...
los pueblos del cosmos han sufrido yá demasiado
sin pan y sin libertad...


ATENA GRECIA JAIME SVART ENERO 2017

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Στον Φιντέλ, ποίημα του Χάιμε Σβαρτ



ΣΤΟΝ ΦΙΝΤΕΛ

Ας είναι ο θάνατός σου μια πυγολαμπίδα
που προαναγγέλλει το ξημέρωμα… όπως έλεγε ο ποιητής…
ας είναι η ζωή σου σαν τη φωτεινή αχτίδα
σαν τ’ αστέρι του στερεώματος…
ας είναι το παράδειγμα και η ζωή σου
σαν ένας κεραυνός που μας φωτίζει…
σ’ αυτό το δύσκολο δρόμο προς τη Νίκη…

Μια πληγή μου άφησε η φυγή σου…
μια καινούρια μέρα συννεφιασμένη…
μια νύχτα σκοτεινή χωρίς εσένα…
έξω βρέχει και βρέχει…
αλλά μια μέρα θα ξανάρθεις…
θα ξανάρθεις για πάντα…
θα είναι πάλι μια νύχτα ξάστερη…
μια μέρα φωτεινή…
θα είναι σαν αυτή τη γλυκιά κούπα κρασί της χώρας μου, της Χιλής…
όχι πια άλλες σκούρες μέρες
ας είναι ο θάνατός σου μια πυγολαμπίδα
που προαναγγέλλει την αυγή… και το ξημέρωμα.
 
Ο ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ ΖΕΙ
ΖΗΤΩ Ο ΦΙΝΤΕΛ
ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

* του Χάιμε Σβαρτ, χιλιανού ποιητή κατοίκου Αθηνών, Ελλάδα



A FIDEL

Sea tu muerte una luciérnaga
que anuncia al amanecer… como decía el poeta…
sea tu vida como el rayo luminoso
como la estrella del firmamento…
sea tu ejemplo y tu vida
como un trueno que nos ilumine…
en este difícil camino hacia la Victoria…

Una herida me dejó tu partida..
un nuevo día nublado..
una noche oscura sin ti…
afuera llueve y llueve…
pero algún día regresarás…
regresarás para siempre…
será nuevamente una noche estrellada…
un día luminoso..
será como este trago dulce del vino de mi país, Chile…
ya no más días oscuros
sea tu muerte una luciérnaga
que anuncie el alba… y el amanecer.

FIDEL CASTRO VIVE
VIVA FIDEL
UNIDOS VENCEREMOS

*Jaime Svart, poeta chileno residente en Atenas, Grecia.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

La Guerra - Ο Πόλεμος, του Jaime Svart


LA GUERRA

Una despedida...
¿un separarse para siempre?
ir lejos...muy lejos de tu tierra
dejar la patria en medio de la destruccion y los bombardeos asesinos...
¡es la guerra!...¡ES LA GUERRA!

Niños desnudos corriendo entre los campos minados...
hombres y mujeres totalmente desnudos ante el horror de la Guerra...
es el Napalm...
en medio de los campos arroceros ya floridos de Vietnam...
son las bombas asesinas...
son las bombas incendiarias que lanzan de los cielos
demonios con alas americanos y franceses...

Es la Guerra...es el horrror de la Guerra...
es el dolor ante tanta impunidad...
es el grito desgarrado de una madre que pierde a su hijo en esa injusta guerra...
es el terror sembrado por un militar desconocido llamado Franco
contra un pueblo llamado Esperanzas...
es Guernica que nos grita sobre nuestras conciencias...
la Guerra es una dura realidad a lo largo de toda la vida humana...?

Nosotros buscaremos a esa esquiva doncella llamada Irini ...PAZ
tanto que la amamos...esquiva doncella...
ay nosotros que tanto luchamos por la PAZ...
sea en Colombia...como en el medio Oriente...
ay que nosotros que tanto que la buscamos...solo Paz..y mas Paz...
No al horror de la Guerra...

Nosotros que tanto luchamos por la PAZ
y solo vimos caballos destrozados por las bombas...
edificios destruidos completamente en Damasco...
nosotros que tanto la buscamos esquiva doncella de la PAZ...

Nosotros que cada dia vemos morir ahogados en el MAR Egeo
y en el Mediterraneo a miles de niños indefensos,
madres que buscan a sus hijos en medio de las olas del mar...
oh Thalassa...oh sempiterno pielago herido devuelvenos con vida
a tantos sirios ahogados en estas costas desgarradas de Grecia...

LESBOS...patria de poetas y hermosa poesia...
isla de la solidariedad entre los pobres y los que sufren...
nosotros que amamos a esta bienamada Irini...Paz...
al alba y con las estrellas en su diario despertar...
no cesaremos de luchar por la PAZ...
siempre luchar por la vida siempre por la Paz contra la Guerra.

 
Atenas Grecia, JAIME SVART POETA CHILENO RESIDENTE EN GRECIA


Ο ΠΟΛΕΜΟΣ
Ένας αποχαιρετισμός…
ένας αποχωρισμός για πάντα;
Να πηγαίνεις μακριά…
Πολύ μακριά από τη γη σου…
να αφήνεις την πατρίδα σου
Μέσα στην καταστροφή και τους φονικούς βομβαρδισμούς…
είναι ο Πόλεμος!... είναι ο Πόλεμος!...

Παιδιά γυμνά να τρέχουν μέσα στα ναρκοπέδια…
άντρες και γυναίκες ολόγυμνοι μπροστά στον τρόμο του Πολέμου…
είναι τα Ναπάλμ…
μέσα στους ορυζώνες του Βιετνάμ που έχουν ήδη ανθίσει…
είναι οι εύφλεκτες βόμβες…
είναι οι βόμβες εμπρησμού που εκτοξεύουν απ’ τους ουρανούς
δαίμονες με φτερά αμερικάνοι και γάλλοι…

Είναι ο Πόλεμος… είναι ο τρόμος του πολέμου…
είναι ο πόνος μπροστά σε τόση  ατιμωρησία…
είναι η σπαρακτική κραυγή μιας μάνας
που χάνει το παιδί της σ’ αυτό τον άδικο Πόλεμο…

Είναι ο τρόμος που σπέρνει ένας άγνωστος στρατιωτικός,
που λέγεται Φράνκο ενάντια σ’ ένα λαό που λέγεται Ελπίδα…
Είναι η Γκέρνικα που μας φωνάζει πάνω απ’ τις συνειδήσεις μας…
ο Πόλεμος είναι μια σκληρή πραγματικότητα
στη διάρκεια όλης της ανθρώπινης ζωής;…

Εμείς θα ψάξουμε γι αυτή την ακατάδεκτη κόρη που λέγεται Ειρήνη…
πόσο την αγαπούμε … απόμακρη κόρη…
αχ εμείς που τόσο παλεύουμε για την Ειρήνη…
τόσο στην Κολομβία… όσο στη Μέση Ανατολή…
αχ εμείς που τόσο την ψάχνουμε…
μόνο Ειρήνη και πάλι Ειρήνη…
Όχι στον τρόμο του Πολέμου…

Εμείς που τόσο αγωνιζόμαστε για την Ειρήνη
και είδαμε μόνο άλογα κομματιασμένα από τις βόμβες…
κτίρια τελείως κατεστραμμένα στη Δαμασκό…
εμείς που τόσο ψάχνουμε την απόμακρη κόρη της Ειρήνης…

Εμείς που κάθε μέρα βλέπουμε να πεθαίνουν πνιγμένα στο Αιγαίο
και στη Μεσόγειο χιλιάδες ανυπεράσπιστα παιδιά,
μανάδες που ψάχνουν τα παιδιά τους μέσα στα κύματα της θάλασσας…
αχ θάλασσα… αχ αιώνιο πέλαγος πληγωμένο
επίστρεψε μας ζωντανούς τόσους σύριους πνιγμένους
σ ’αυτές τις κατεστραμμένες ακτές της Ελλάδας.

Λέσβος πατρίδα ποιητών και ωραίας ποίησης…
νησί της αλληλεγγύης ανάμεσα στους φτωχούς και σ’ αυτούς που υποφέρουν…
εμείς που αγαπούμε αυτή την πολυπόθητη Ειρήνη…
Την αυγή και με τ’ αστέρια στο καθημερινό τους ξύπνημα…
δε θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για την Ειρήνη…
Πάντα για τη Ζωή πάντα για την Ειρήνη ενάντια στον Πόλεμο.

Χάιμε Σβαρτ, Αθήνα, 24 Φλεβάρη 2016 

Χιλιανός ποιητής κάτοικος Αθηνών

Μετάφραση Άννα Καράπα

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Ποιήματα έρωτα και νοσταλγίας, με τον χιλιανό ποιητή Χάιμε Σβαρτ

POEMAS DE AMOR  Y  NOSTALGIA
 
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ
 
του χιλιανού ποιητή Χάιμε Σβαρτ, 
κάτοικου Αθηνών 
 
Τετάρτη 18 Μαϊου, ώρα 20:30
 
Επιπλέον, κονσέρτο πιάνου με τον
Χοσέ Ριβέρος
που έρχεται ειδικά από τη Χιλή

Μουσική και ποιήματα των Πάμπλο Νερούδα, Νικολάς Γκιγιέν, Βιολέτα Πάρα, Βίκτορ Χάρα και Χάιμε Σβαρτ.




Προσφέρεται ποτό μετά την εκδήλωση.
Με τη συμμετοχή της Πρεσβείας της Χιλής στην Ελλάδα.

Είσοδος ελεύθερη και δωρεάν

Δελφικό Ωδείο
Κορινθίας 6, Αμπελόκηποι
τηλ. 210 7719803


Πηγή: juanitalaquejica.blogspot.com

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Στο Αιγαίο, του Χάιμε Σβαρτ

ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ 

Στο Αιγαίο τα καράβια εξοκείλουν
ανάμεσα στους υφάλους της ακτής της νήσου Τήνου…
όλα τα σκεπάζει η καταχνιά…
περνούν οι αιώνες 
και η αγάπη μας ποτέ δεν θα τελειώσει έτσι…
«εμείς, αυτοί του τότε… δεν είμαστε πια οι ίδιοι» έλεγε ο Ποιητής…
Περιδιαβαίνοντας σε άγνωστα μονοπάτια, διασχίσαμε κοιλάδες και βουνά…
στο νησί της Χίου… 
δέντρα που αιμορραγούσαν, πληγωμένα θανάσιμα
όλη η Ελλάδα στις φλόγες…
καίγονται τα πιο όμορφα δάση της Δημιουργίας… 
Ο Υμηττός, ο Παρνασσός.. καίγονται τελείως 
μια τεράστια πίκρα με πνίγει… 
όπως και η αγάπη σου που έφυγε… 
τα αγκάθια και τα κρίνα δε θα γυρίσουν πια στους κατεστραμμένους κήπους μας… 
οι θάλασσες θα γίνουν ο τάφος χιλιάδων ξεπατρισμένων απ’ τους πολέμους.. 
από αυτό το εφήμερο ζεστό καλοκαίρι μόνο εσύ μου απόμεινες… 
στο βάθος φαίνεται η Καστέλα και ο ήλιος που φεύγει φλεγόμενος… 
το λιμάνι του Πειραιά κρύβει τις τελευταίες καλοκαιρινές ακτίνες του ήλιου… 
πού θα πάει ο ήλιος; 

Χάιμε Σβαρτ, χιλιανός ποιητής κάτοικος Αθηνών, Οκτώβρης 2015 (Μετάφραση: Άννα Καράπα)


MAR EGEO 

En el mar Egeo las naves encallan 
entre los arrecifes costeros de la isla de Tino... 
la neblina todo lo cubre... 
pasan los siglos 
y nuestro amor nunca terminara asi...
"nosotros los de entonces ... ya no somos los mismos" decia el Poeta... 
recorriendo por senderos desconocidos, atravesamos valles y montañas... 
en la isla de Xios... 
arboles desangrandose, heridos de muerte 
todo Grecia arde... 
se queman los más hermosos bosques de la creacion... 

el Monte Imitos, el Parnaso... arden completamente
una enorme amargura me embarga... 
lo mismo que tu amor que se fue... 
los cardos y las azucenas ya no regresarán a nuestros jardines destruidos.. 
los mares serán la tumba de miles de desterrados por las guerras … 
de este fugaz verano estival solo me quedas tu...
al fondo se ve Castella y el sol que ardientemente se va... 
el Puerto del Pireo esconde los ultimos rayos estivales del sol... 
¿donde ira el sol? 


Jaime Svart octubre 2015 
Poeta chileno
residente en Atenas

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Η Γιορτή των Κόκκινων Γαρύφαλλων, του Χάιμε Σβαρτ

Το παρακάτω ποίημα αφιερώνει ο Χάιμε Σβαρτ, χιλιανός ποιητής μόνιμος κάτοικος Ελλάδας, στους Πέντε Κουβανούς Ήρωες που κρατούνται άδικα σε φυλακές των ΗΠΑ.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΓΑΡΥΦΑΛΛΩΝ
Στη γιορτή των κόκκινων γαρύφαλλων
Μαζί με τις ταπεινωμένες μάζες
Έρχεται η πρωινή δροσιά…
Έρχεται να χαιρετήσει τα χαράματα… νωρίς…
Έρχεται να χαιρετήσει τους πιο φτωχούς…
Τους ξυπόλυτους…
Τους πεινασμένους…
Σαν άνεμος του Νότου, σα Νοτιάς
Ο Μαΐστρος σπρώχνει τα πανιά μας
Του καραβιού που λέγεται Ανθρωπότητα…
Ο Βοριάς φέρνει
Νέες ειδήσεις ελπιδοφόρες…

Στη γιορτή των κόκκινων γαρύφαλλων
Έρχεται η πρωινή δροσιά…
Έρχεται να μας χαιρετήσει τα χαράματα… νωρίς…
Σαν άνεμος του Νότου, σα Νοτιάς
Ο Μαΐστρος σπρώχνει τα πανιά μας
Ελπιδοφόρα …
Χάιμε Σβαρτ, Αθήνα, 28 Φλεβάρη 2014
Μετάφραση: Άννα Καράπα

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Εκδήλωση αφιερωμένη στον Victor Jara

ΣΑΒΒΑΤΟ  26/10/2013, 
ΩΡΑ 8.30 Μ.Μ.

   ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ  ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ  VICTOR JARA

Χιλιανού συνθέτη, μουσικού και ποιητή που βασανίστηκε απάνθρωπα και  δολοφονήθηκε  από  τη  χούντα  του Πινοσέτ

   

40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΧΙΛΗ


  

Ο χιλιανός ποιητής Jaime Svart 
απαγγέλει ποιήματα 
Παρουσιάζει τραγούδια ο χιλιανός μουσικός
Horacio Duran από την ομάδα Inti Illimani
Προβολή σχετικού video
 
 
 
ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ
  Μέγαρο Ερμής-Πανεπιστημίου 56, Εμμ. Μπενάκη 9 και Γαμβέτα 1,
 1οςόροφος, τηλ. 210-3802055